از اين رو بايد گفت : افرادى كه سخن از خوردن روزى بدون حركت و تلاش را مطرح مىكنند و گاهى به آيات يا روايات استدلال مىكنند افرادى سست و بىحال بوده و اطلاعى از شناخت واقعى دين و مذهب و قرآن و روايات نداشته و افرادى نادان و تنبل هستند در حالى كه دين ما مخالف تنبلى و سستى بوده و موافق رشد اقتصادى و فعاليت‌هاى مثبت در زندگى است . و حال آن كه اگر كسى اهل مطالعه و تحقيق باشد و با اندك آشنايى كه به قرآن و احاديث پيدا كند ، متوجه اين آيه خواهد شد كه قرآن مىفرمايد : وَ أَن لَّيْسَ لِلْإِنسنِ إِلَّا مَا سَعَى » « 1 » و اين كه براى انسان جز آنچه تلاش كرده [ هيچ نصيب و بهره‌اى ] نيست . پس هر گونه بهره‌گيرى مادى و معنوى انسان ميسر نمىشود مگر به سعى و تلاش خود شخص . پس اين را قبول داريم كه روزى را خدا مىرساند و روزى تمام موجودات نزد خداوند تضمين شده است كه با تلاش و كوشش و فعاليت خود شخص ميسر خواهد بود . در اين قانونِ تلاش و حركت و به دست آوردن روزى ، احدى مستثنى نيست حتى پيامبران و امامان و اولياى الهى هم ، هميشه در تلاش و كوشش بودند و در واقع اسلام با تنبلى و سستى مخالف است . از اين رو پيامبران يا چوپانى مىكردند يا خياطى يا زره بافى يا كشاورزى . . . اگر روزى به خودى خود مىرسد پس نبايد پيامبران و امامان و اولياى خدا كه از همه آشناتر به مفاهيم دينى و دستورهاى الهى بودند اين همه براى روزى تلاش و كوشش كنند .

--> ( 1 ) - نجم ( 53 ) : 39 .